DAG 14 (Maandag 28 mei)

Vandaag trekken we naar de kust, naar PRODECCOS, nog een partner van CORDTUCH. Om vanuit Cuenca bij de kust te raken moeten we de Andes over, langs het natuurpark Cajas. Het is een gebied van duizend meren, klaterende watervallen en woeste veenvegetatie. Dat laten we ons vertellen, want de opkomende nevel beneemt ons steeds meer het zicht. We maken een tussenstop op 3.799m, waar een ijzige wind ons nog meer naar het strand laat verlangen (of naar het blijkbaar prachtige weer in België).

Gelukkig is er het bezoekerscentrum, netjes uitgebouwd, met prachtige foto's en een panoramisch zicht. Tussen de nevel door kunnen we opmaken dat dit inderdaad een paradijs op aarde is. De fotografen in de groep doen hun uiterste best om dit op de gevoelige plaat te vatten, de pragmatici onder ons nemen kiekjes van de fantastische zichten op de tentoonstellingsborden.

We zetten de reis verder richting Guayaquil, de grootste stad van Ecuador, tevens een bloeiende haven. Daar lunchen we aan de recent gerenoveerde kade. Een zachte bries van over de rivier Guaya maakt de 34° net nog draaglijk. We turven de dagen, de hoogteverschillen (4.000 meter op een dag) en het verschil in temperatuur. En we reizen weer verder, naar Manglaralto.

De busrit naar de kust doet ons naar verfrissing snakken. De mensen van PRODECCOS, een gemeenschap aan de kust die net als CORDTUCH via toerisme het gezinsinkomen aanvult, bedienen ons op onze wenken. Met een Piña Colada in de hand, in de hangmat, op de strandstoel of in het zand, genieten we van het zicht op de Stille Oceaan. We krijgen onze kamers met zeezicht en kijken uit naar een diner onder de wuivende palmen.

We nemen, met onze vrienden van CORDTUCH en PRODECCOS, al stilletjes afscheid van dit prachtige land. Nog een dagje en dan pakken we onze tassen. Maar morgen is er weer een goedgevulde dag. Op het ritme van de zee en de wind walsen we ons naar het einde van de reis.

Jeroen (Trias)

DAG 13 (Zondag 27 mei)

Na een lange nachtrust vertrokken we tegen kwart voor tien voor een bezoek aan de oude stad. Omdat ons hotel op wandelafstand van het centrum lag wandelden we richting stadspark waar we konden genieten van het mooie uitzicht op de nieuwe kathedraal met haar drie blauwe torens waardoor ze al van op afstand goed herkenbaar was.

We namen de toeristische bus met gids aan boord en vertrokken tegenover de oude kathedraal. De bus bracht ons via historische gebouwen en veel kerken en mooie pleintjes naar de overkant van de rivier Rio Tomebamba en voerde langs een kronkelende weg omzoomd door prachtige bomen naar een hoger gelegen mirador vanwaar we een mooi uitzicht hadden over de stad Cuenca.

In de namiddag bezochten we een museum van Panamahoeden waar iedereen uitzocht met welke hoed hij of zij het best voor de dag kon komen. Daarna bezochten we een overdekte markt waar allerlei eetwaren uitgestald stonden in alle geuren en kleuren.

Nadien kregen we nog de gelegenheid om al die mooie koloniale gevels van naderbij te bekijken. Sommigen gingen daarna een terrasje doen en anderen genoten van een heerlijk kopje koffie met een aardbeientaartje of een ijsje.

Voor het avondmaal en de lunch keerden we telkens terug naar hetzelfde restaurant van de avond voordien omdat het er zo lekker was. Als afsluiter van de dag bezochten we de binnenkant van de nieuwe kathedraal waar op dat ogenblik nog een eucharistieviering bezig was. Ons verbaasde de talrijke aanwezigheid van gelovigen, de kathedraal zat namelijk helemaal vol. We bleven niet tot de zegen gegeven werd want we moesten vroeg naar bed om de volgende ochtend vroeg uit de veren te kunnen.

Milene en Francine (Neos Hoeselt)

 

Vandaag werden we wakker in het volledig naar Europese standaarden uitgeruste vakantieverblijf “Hostería Pircapamba” in Alausí. Onze groep van 12 senioren ( waarvan één iemand niet wil dat de leeftijd genoemd wordt), 3 jeugdigen, onze grote(±1,5m) leider Olmedo en de chauffeur Bernardo ontmoetten elkaar voor het ontbijt in de “Salón con Pensamiento Universal del Hombre”.

 

En dan op weg naar Cuenca. Eerst een tankbeurt voor $1 per gallon! Na 30 minuten stoppen we al in Nizag, een gemeenschap (dorp) van indo-bevolking die ons met volksdans en zang ontvangt. Ze wonen op de kruising van de Pan-American Highway en het oude pad van de Inca’s. Na de welkomstdans deden we een wandeling naar de workshop met weefgetouwen en een bezoek aan een moestuin. De wilde planten krijgen meer aandacht dan de ‘normale’ groenten. Terug op het erf van Nizag weer een dansje waar ieder aan kon meedoen. Onder de brandende zon en op deze hoogte was dit geen sinecure. Zij hadden duidelijk geoefend, alles prima voorbereid en ook de lunch had al Belgische invloeden. Weer werd het samenzijn met een gezellige dans afgesloten en met ons, inmiddels lijflied geworden, “heil prosit mit gemütliche klangen ...”.

 

Gedurende de rit naar de Inca-site werd ons het relais-tolken voor Cortés en Pizarro door onze eigen tolk Ilse uitgelegd. Het landschap is nog altijd schitterend: heuvels en dalen zoals er in Europa geen bestaan. Het weer? Geen weer. Altijd gelijk: van koud naar warm en terug, bergje op, bergje af.

 

De archeologische site Ingapirca op 3160 m hoogte is een culturele erfgoedsite van de drie culturen: Inca’s, Cañari’s en Spanjaarden. De Spaanssprekende gids leidde ons langs alle interessante punten op deze grote site. Verschillende historische en structurele bouwsels, de maan- en zonnetempels, waren nog in beginsel in de ruïnes aan te tonen. Wel stonden er ook borden waarop in Spaans, Engels en Kichwa uitleg gegeven werd. Toen wij om vijf uur onze weg naar Cuenca wilden verder zetten waren de dames weer zeer geïnteresseerd in de toeristische winkeltjes.

 

Dit betekende dat we direct naar onze avondmaaltijd in Cuenca moesten rijden en er om 7 uur een vol restaurant aantroffen waar gelukkig nog een tafel voor ons klaar stond. Dankzij de inspanningen van Olmedo! Waarschijnlijk heeft hij het beste restaurant van stad uitgezocht voor ons! Deze Pinksteravond was er geen gebrek aan volk en ook voor onze verfijnde Belgische smaakpapillen was dit weer prima eten. Van niemand hebben we klachten over het eten gehoord. Ons hostel “Chordeleg” was enkele blokken verder. De ‘luidruchtige” nacht van de stad Cuenca wachtte ons.

 

Juan & Miet (Neos & SAR Kinrooi)

 

 

Vandaag is het een speciale dag. Jeroen is jarig: drie kussen van alle dames en een dikke proficiat van de heren. Na het ontbijt wordt het spannend. We gaan skypen met het thuisfront West-Vlaanderen, waar op dat moment de startnamiddagen plaatsvinden. Herman, provinciaal voorzitter van Antwerpen, en Trees als enige West-Vlaamse in de groep voeren het woord. Ons Trees is weer in vorm. Zij wil heel West-Vlaanderen warm maken om deze reis te ondernemen.

 

Om 9:15 vertrekken we. Onze eerste stop is de “Iglesia de Balbanera”, de oudste kerk van Ecuador, gebouwd in 1534. Aangezien de kerk na verschillende aardbevingen is herbouwd, is er op enkele stenen en zuilen na, weinig over van het oorspronkelijke gebouw. Toch is het een mooie, aparte gevel.

 

Na een bezoekje aan de souvenirstalletjes rijden we verder naar de gemeenschap “Baldo Lupaxi”, waar de plaatselijke bevolking ons verwelkomt: zowel de kinderen, ouders en grootouders, allen in hun typische klederdracht. De rode poncho’s die de mannen dragen staan voor de rebellie. We maken kennis met CORDTUCH-partner CEDIBAL, een organisatie die telers van quinoa verenigt. De voorzitter van de gemeenschap neemt ons mee naar het quinoaveld waar hij ons met fierheid het zaaien en oogsten van deze planten uitlegt. Alles gebeurt hier op een biologisch verantwoorde wijze. De quinoa voedt op een gezonde wijze de gemeenschap en zorgt voor een duurzame bron van inkomsten. Na deze uiteenzetting wacht ons het middagmaal. Wat dacht je: quinoasoep en chicha van quinoa. We brengen nog vlug een bezoekje aan de biologische toiletten: een plank met een gat en daarop een moderne wc-bril, alles zeer proper en netjes.

 

Daarna rijden we verder naar Alausí, nog een gemeenschap aangesloten bij CORDTUCH. In Alausí wacht een trein ons op die ons naar de “Nariz del Diablo”, de duivelsneus, zal brengen. Dit treintraject was het moeilijkste ter wereld om aan te leggen. Het traject gaat zigzaggend over een helling van 45°, langs steile afgronden en prachtige landschappen. Op het einde van de rit worden we getrakteerd op een croque en een drankje. Aan het station wacht ons nog traditionele dans en muziek. Daarna neemt de trein terug dezelfde weg, soms duizelingwekkend dicht langs de afgrond, andere keren langs de rotsen.

 

Terug in Alausí zoeken we ons guesthouse op, “Hostería, Picabamba”, hoog gelegen met een prachtig zicht op het stadje en de bergen. Eventjes opfrissen en dan verder naar het restaurant “El Mesón del Tren”, vlakbij het treinstation. Als Jeroen had gedacht dat zijn verjaardag voorbij was, moest hij zijn mening toch snel herzien. De bazin trakteert ons op een drankje met rum om te toasten op de jarige en natuurlijk moet daarbij gezongen worden, eerst in het Spaans, dan een “Ein Prosit” (Trees leidt de groep) en dan nog enkele cadeautjes waaronder een foto van heel de groep in Mitad del Mundo, met wensen van elkeen.

 

Om de dag te eindigen mogen we op het plein nog deelnemen aan “het feest van de Dolle Koe”, een volksfeest ter ere van de onafhankelijkheid van Ecuador, weer met traditionele dans en muziek. In één woord: een dag om nooit te vergeten.

 

May (Neos Hoogstraten)

 

De nacht in Casa Condor was vrij koel (ca. 0°C). Wij konden het extra deken zeker gebruiken. De honden om en rond Casa Condor waren reeds vroeg wakker en dat lieten ze door hun geblaf duidelijk horen.

Na een “kattenwasje” ontbeten we lekker. Daarna reden we met de bus de Chimborazo verder op tot 4800 meter. Daar konden wij rondwandelen en iets drinken in de berghut. De dappersten onder ons zijn, onder begeleiding van een gids, naar de volgende berghut op 5000 meter gewandeld en dan natuurlijk terug gekeerd. Een topprestatie! De symptomen van hoogteziekte werden onder controle gehouden.

Toen reden we terug naar Casa Condor. Onderweg zagen we verschillende vicuñas (een in het wild levende lamasoort). Het landschap en de begroeiing waren prachtig! In Casa Condor werden we vergast op soep met aardappelen en kip met rijst.

 

Na het middagmaal reden we terug naar Riobamba, naar het hotel Rincón Alemán. Wat een verademing om daar terug te zijn! De namiddag was vrij. Sommigen bleven in het hotel en genoten van de tuin, anderen gingen naar het centrum van de stad, nog anderen gingen naar het kantoor van Trias, waar Lieve (de regiocoördinator) en Sven (één van de adviseurs) de werking en de visie van Trias uitlegden. We hebben er veel van opgestoken en de Neos-werkgroep Noord-Zuid heeft er al een aantal agendapunten bij.

We dineerden in het restaurant “Bonanza” en genoten er volop van. De voorzitter van CORDTUCH werd er aan ons voorgesteld. Jeroen is morgen jarig maar trakteerde ons alvast op een lekkere rode wijn. De traktatie moest vandaag, want morgen zijn we niet zeker aan wijn te raken. CORDTUCH zorgde voor een lekkere taart en een geschenk voor Jeroen.
Toevallig kwam er een stadsmuzikant langs en konden we Jeroen dus op een muzikale manier een gelukkige verjaardag wensen. Eens te meer bleek dat wij deze reis met een prachtige groep deelnemers mogen maken!

 

Na een uitstekend ontbijt (Deutsche Grundlichkeit van de Duitssprekende gerante) vertrekken we om 9 uur met de bus vanuit Riobamba naar de leefgemeenschap Palacio Real, waar we ontvangen worden in het centrum "Kumak Kawsay", wat zoveel betekent als "duurzaam leven".

Deze leefgemeenschap leeft vooral van de kweek van de lama. Onderweg hebben we zicht op een aswolk van de nog actieve vulkaan Tungurahua.

De bedoeling van dit bezoek is om hier een bespreking te houden met de verschillende partners van CORDTUCH en om de structuur en doelstellingen van Neos voor te stellen.

De verschillende partners zoals de caviakwekers, de aardappelkwekers, de melkveehouders en de guarangokwekers (een belangrijke inheemse boomsoort) krijgen op hun beurt de kans om hun doelstellingen en toekomstperspectieven uit de doeken te doen.

Na het middageten doen we een wandeling met twee lama’s via een caviakweker door de natuur en krijgen onderweg uitgebreid uitleg over bepaalde planten. Het eindpunt is een mirador (2300 m) met prachtig zicht op de imposante Chimborazo.

Om 5 uur vertrekken we naar onze volgende bestemming, "Casa Condor" (3800 m), gelegen op de flank van de vulkaan Chimborazo, waar we de nacht zullen doorbrengen in afwachting van de grote dag: de bestijging van de Chimborazo! Het logement hier is eerder basic, wat ons het verschil tussen luxe en basisbehoefte duidelijk laat aanvoelen. Het avondmaal is zeer degelijk. De onvermijdelijke soep en lamavlees, iets nieuws.

Na het eten werden we vergast op een traditioneel welkomstlied door een plaatselijk koortje met accordeon en vrouwelijke zangers. Wij hebben uiteraard dadelijk ons steentje bijgedragen door enthousiast ons Vlaams repertoire boven te halen. Natuurlijk wilden wij niet onder doen! Het werd een gezellige afsluiting van alweer een schitterende en leerzame dag.

Guy en Miet ( Neos Tongeren)

 

Na het ontbijt gaan we richting Salasaca waar we een gemeenschap van inheemse wevers bezoeken, met traditionele klederdracht. De vrouwen spinnen de wol tot draden, de wol wordt op natuurlijke wijze gekleurd met luizen die zich op de cactusplant bevinden. Zij geven een rode kleur af waar de wol in gekookt wordt. Ze gebruiken oude weefgetouwen om de tapijten en tafellakens te weven en de gehele familie is hierbij betrokken. Ze verkopen deze in hun aanpalend winkeltje. Over de prijs wordt ijverig onderhandeld. Daarna is er traditionele muziek en dans die ze met Nieuwjaar opvoeren, en ons gezelschap danst gezellig mee.

 

De gemeenschap heeft de lunch voor ons gemaakt,zoals altijd zeer copieus: pompoensoep, kip met groenten en verschillende soorten aardappelen, pompoenpudding en altijd vers fruitsap.

 

Dan vertrek naar Riobamba op anderhalf uur rijden naar ons hotel. Er zijn zeer mooie grote kamers.

Op weg naar het centrum van Riobamba bezoeken we het kantoor van CORDTUCH, de partner van Trias in Ecuador. Zij ondersteunen het microkrediet en het gemeenschapstoerisme zodat de inheemse bevolking een beter bestaan kan opbouwen. De gids Balthazar begeleidt ons door het museum. Nog maar enkele jaren geleden(voor 1981) werd de inheemse bevolking nog als slaven behandeld door de grote landeigenaren! Zonder identiteit.

 

Dan vertrekken we naar het centrum van de moderne universiteitsstad.

Een lokale student-gids Miriam gaat met ons mee. We stappen uit aan het park “21 april”, de dag dat Ecuador onafhankelijk is geworden. Een groot fresco met Pizarro, Bolivar en Sucre vertelt de geschiedenis van deze stad.

 

Vanuit hier is er een mooi uitzicht over de stad die in 1797 volledig verwoest werd door een aardbeving.

 

Daarna wandelen we nog naar de vroegere Plaza Mayor, en dan naar een restaurant voor het diner. Na het diner wordt ons nog een cocktail aangeboden door Olmedo, de manager van het reisbureau van CORDTUCH, die ons begeleidt tot het einde van de reis, en dan een goede nachtrust.

 

Omdat we morgen op ontdekking gaan naar de Chimborazo en de internetsignalen voor een keer niet boven de 3800 meter raken, zullen jullie voor ons volgende berichtje moeten wachten tot vrijdag. Tot dan!

Jan & Miet (Neos Kinrooi)

 

DAG 7 (Maandag  21 mei)

Na 2 nachten ‘Back to basics’ vertrokken we naar Baños. Eerst nuttigden we nog een stevig ontbijt en stapten toen in de bus voor een rit van 140 km. We staken de Rio Napo over en verlieten het Amazonegebied in de regen. Tegen 9 uur klaarde de lucht wat op maar niet voor lang. De rest van de dag was het afwisselend bewolkt, veel regen – uiteraard, anders geen oerwoud – en af en toe een streepje zon.

Bij de eerste sanitaire stop deden we aan ochtendgymnastiek onder de deskundige leiding van Trees.
Wat ons onderweg het meest opviel waren de plantages van suikerriet en de steeds weerkerende adembenemende zichten op de omringende bergen met vele mooie bloemen, de kolkende bergrivieren en de watervallen.

Onderweg kregen we van onze gids veel uitleg over de inheemse bevolking, hun religie en hun tradities. De voorouders aanbaden Pacha Mama of moeder aarde, de zon, en de maan, omdat deze laatste veel invloed had op het landbouwleven. Nadien kwamen de Spanjaarden en die legden het katholieke geloof op aan iedereen. Nadien kwam ook het evangelische geloof en momenteel worden beide religies naast elkaar beleefd. Tradities zijn nog steeds belangrijk binnen hun cultuur en daarbij hoort respect voor iedereen, van klein tot groot. Leven en werken binnen de gemeenschap gebeurt steeds in overleg.

Een tweede stop hielden we in Rio Verde, we maakten er een kleine wandeling en speelden een spelletje Terremoto (aardbeving) op aanbreng van onze gids Miguel Angel. We kwamen tegen 13 uur aan in ons hotel Agoyan te Baños. Na een lekkere lunch, 3 gangen zoals altijd, werden de kamers verdeeld en wij kregen er één met 5 slaapplaatsen, heel ruim dus.

Na de middag verkenden we Baños. We bezochten de kerk die tevens een gekend bedevaartsoord is en langs de weg stonden kraampjes waardoor we ons in Scherpenheuvel waanden. Bij terugkomst in het hotel mochten we gebruik maken van de Spa met zijn stoombaden, sauna en Jacuzzi. Voor een massage was er echter geen tijd. Intussen gingen Ilse, Sarah en Jeroen een avontuurlijke oversteek over de rivier maken via een hoge kabelbaan. Het restaurant en onze kamers hebben uitzicht op 3 prachtige watervallen.

Na een vroeg avondmaal – warme maaltijd met thee – wilden we de uitbarsting van de Tungurahua gaan bekijken maar jammer genoeg kon deze uitstap niet doorgaan. Door de regen vormden zich wolken rond de berg zodat de lavastroom toch niet zichtbaar was.

Dan maar een gezellig samenzijn in de bar! Trees trakteerde iedereen op een glaasje wijn en leerde er ons haar zelf gecomponeerde Neos-CORDTUCH hymne, die ze tijdens haar dromen bedacht heeft. De tekst luidt als volgt:
“Neos, Trias, laat ons samen zingen
Trias, CORDTUCH, onze boodschap klinken
Activeren deze mensen
Dat is wat wij allen wensen
SAMEN”
 
Francine en Milene Haesen (Neos Hoeselt)

 

 

DAG 6 (Zondag 20 mei 2012)

Na het ontbijt van 7.30 uur rijden we met de bus naar het Centro Communitario van Kamak Kami, even buiten ons verblijf van Misahualli. Het belooft een mooie, zonnige dag te worden.

Onze twee gidsen, jonge indianen uit de streek geven ons in dit gemeenschapsinitiatief met hart en ziel uitleg over hun kennis van de geneeskundige planten in het Amazonewoud. Traditioneel opgevoed in de Quichua cultuur met roots uit de Incatijd, worden zij van kindsbeen af ingewijd in de kennis van hun voorouders. Met een aanstekelijk enthousiasme tonen ze ons de dieren uit het oerwoud: tigrilla, de kleine tijger, de anaconda die ze zonder verpinken rond hun nek leggen, een kleine krokodil, en zovele voor ons nog onbekende soorten.

Hun kennis van de medicinale eigenschappen van de oerwoudplanten slaan ons met

verstomming: geneeskundige kruiden tegen alle kwalen, hallucinerende planten, afrodisiacum, de giftige curare waarmee ze hun pijlen doodsgevaarlijk maken, sap van bladeren als wondermiddel tegen muggenbeten, sappen tegen astma, te veel om op te sommen. Alle planten en bomen die nuttig zijn voor de bouw van hun woonst, enz., enz.

Tussendoor vertellen ze over hun samenleving, hun culturele eigenheid , hun eeuwenoude gewoontes van jacht en leven in gemeenschapsverband...

Een verhaal dat geen enkel ogenblik verveelt. De voormiddag vliegt voorbij. Als toetje brengen ze ons met de motorboot terug naar onze thuisbasis over de Napo die er na de regenbuien van gisteren wild en gezwollen bijstroomt.

Na het middageten, vis uit de rivier,  trekt een groep  met een plaatselijke gids het oerwoud in voor een zweterige wandeling. Hij vertelt ons over de bomen en planten, overlevingstechnieken, de vogels en andere wouddieren. Het andere deel van de groep leert in een workshop hoe uit bepaalde bladeren draden te maken om armbandjes etc. te maken. Zo vliegt alweer een dag voorbij.

Voor het avondeten houden we, samen met de plaatselijke reisleider in groep een evaluatie van de voorbije week. De dag besluiten we met het gezamenlijk avondeten, even verstoord door de komst van een vreesaanjagende Tarantula die iemand in paniek de stoel opjaagt. We kijken alweer uit naar morgen.

 

Guy en Miet ( Neos Tongeren )

 

 

 

8 uur en iedereen staat paraat om te vertrekken naar onze volgende bestemming: de gemeenschap Capirona. Ik herinner me nog goed, toen we 2 jaar geleden daar ’s nachts toekwamen en er een rivier liep waar we normaal met de auto zouden oversteken. De rivier stond zo hoog en was zo wild door de regen, dat we moesten terugkeren. Ook nu vertrekken we in de regen, geen goed voorteken.

 

Na een voormiddag rijden komen we aan op 11 km van onze bestemming. Dan volgt dezelfde weg, geen zandweg, geen kasseiweg, maar een weg met keien en putten. In de bus werden we doorheen geschud van links naar rechts, maar Bernardo brengt ons veilig naar de rivier. Na een rit van ongeveer een uur treffen we dezelfde situatie als 2 jaar geleden aan. De rivier is te wild en te hoog, er is geen doorkomen aan.

 

Ondertussen is het opgehouden met regenen. In afwachting dat de rivier zou dalen, trekken we onze laarzen alvast aan. Iedereen blijft goed gehumeurd, er wordt gelachen en gezongen. Van oude Vlaamse liedjes tot de Vlaamse Leeuw toe, alles onder leiding van Trees, onze dirigente. We leren ook ons lijflied voor de reis: “Ein Prosit”.

 

Ondertussen moeten onze gidsen en Jeroen overleggen. Zullen we oversteken in een prauw (bestuurd met stokken), wachten of terugkeren? De mensen van Capirona kwamen ondertussen met een prauw de rivier over om mee te palaveren. Uiteindelijk werd beslist om het middagmaal met dezelfde kleine prauw over te steken. We improviseren een picknick. Aangezien iedereen goed gehumeurd blijft, is dit zeer gezellig geworden en werd er veel gelachen. Ondertussen is het wachten: daalt de rivier of niet…

 

Niet dus, of toch niet genoeg om veilig over te steken. Terugkeren dus langs dezelfde weg, naar Misahuallí, een toeristisch stadje waar de apen op de markt een ware attractie zijn. We laten het niet aan ons hart komen, maar Jeroen en de gidsen moeten wel op zoek naar een onderkomen en nieuw programma voor de groep. In afwachting gingen de meesten onder ons een boottochtje maken op de Rio Napo, naar een nederzetting van de inheemse bevolking.

 

Hier werd ons getoond hoe men van de yuca-knol chicha maakt, een alcoholische drank. Uiteraard volgt daarop een proeverij. We werden nog getrakteerd op de plaatselijke muziek en dans. Onze mannen dansten lustig mee.

 

Bij onze terugkeer hadden Jeroen en onze gidsen vlakbij een guesthouse met cabanes gevonden waar we konden verblijven. Zo eindigt onze avontuurlijke dag nog op een prachtige manier. Maar Capirona is weer niet aan mij besteed. Misschien derde keer, goede keer.

 

May (Neos Hoogstraten)

 

 

 

Deze namiddag laven we ons aan de weldaden van de warmwaterbronnen van Papallacta. Even vertoeven in een wereld van luxe alvorens we vertrekken naar de Amazone. En een moment om anekdotes uit te wisselen uit onze gastgezinnen. Omdat we jullie deze niet wilden ontzeggen, hieronder een beknopte weergave:

 

"De bedoeling van de verblijven in het gastgezin is kennismaken met de gewoontes en levenswijzen van dit gezin. Bij ons gastgezin, Patricia en Mouri, ging dat niet helemaal op rolletjes. Het waren wel zeer vriendelijke mensen. Patricia nam ons mee voor een wandeling en liet trots haar moestuin en fruitbomen zien. Wat we wel speciaal vonden was het altaar op de binnenkoer, vol beeldjes en heiligen, foto's van de paus versierd met bloemen en kerstlichtjes. Wij werden ook aangekleed in de traditionele kledij waarin we poseerden voor de foto's."
Trees en May

 

“Onze familie bestond uit een dochter van 17 en één van 14. De moeder had nog een koe langs de weg staan en onze eerste taak was deze terug te brengen naar huis. Een kleine ervaring als vaquero. Omdat de oogst van maïskolven net binnen was moesten we vervolgens de maïs kolven. We hebben gelukkig in de morgen de ontsnapte zwarte biggen niet hoeven binnen brengen.”
Jan & Miet

 

“Nadat het lot ons gunstig gezind was en wij Jeroen als tolk meekregen maakten we kennis met onze gastfamilie. Naast het gezinshoofd woonden er nog 3 vrouwen, de moeder, de echtgenote en ????. Verder waren er 2 kindjes van 4 en 1,5 jaar die helaas ziek waren die avond, maar dankzij traditionele geneesmiddelen - kruiden uit eigen tuin en een poeder van kleisteen dat de koorts doet afnemen – weer vlug beter waren. We kregen als taak de maïs sorteren en kolven. Intussen waren de vrouwen bezig met het avondmaal waarbij we ook een handje toestaken en de groenten sneden. De maaltijd was lekker maar overdadig. Daarna gingen we naar onze verzorgde kamers met harde bedden. We hadden een goede nachtrust totdat we op een vroeg uur gewekt werden door meerdere hanen en een luidruchtige papegaai. Na een warm ontbijt namen we afscheid van onze gastfamilie.”
Milene en Francine

 

“Vol spanning betraden we het erf van het huisje waar we met de bus waren gedropt. Een klein vrouwtje in traditionele klederdracht begroette ons en nodigde ons meteen uit om het vee binnen te halen. De vijf koeien hadden zo hun eigen willetje maar uiteindelijk slaagden we er met de stok in de hand in om ze netjes naar hun wei te leiden. Op straat hadden we veel bekijks bij de kinderen uit de buurt. Eventjes lieten we het kind in ons terug naar boven komen en speelden we paardje tot we erbij neervielen. Tijdens het avondmaal kwamen we te weten dat onze gastfamilie een lening was aangegaan om hun gastenverblijf in te richten. Met de inkomsten van de zowat 50 toeristen die jaarlijks bij de familie verbleven konden ze hun 4 kinderen naar school laten gaan. Alles in onze kamer was dan ook tot in de puntjes verzorgd. Een onvergetelijke ervaring!”
Ilse en Sarah

 

“Na een rit in ware rodeostijl belandden we in Morochos bij defamilie Flores. Mama Maria Rosa, moeder van 7 kinderen waarvan het jongste van 2 maanden nog de borst kreeg tijdens het avondmaal verwelkomde ons met veel welgemeend enthousiasme. Zodra we ingehuisd waren in ons comfortabel gastverblijf mochten we languit liggend boontjes sorteren volgens de kleur, flink gesupporterd door de kindjes. Even later gingen we met Mama Maria in de plantage van 800 planten lekkere vruchten van de lampionplant (physalis) plukken. Miet mocht haar kookkunsten botvieren in de keuken om het avondmaal mee voor te bereiden. Het was een gezellige bedoening om samen met de kinderen en de moeder aan tafel te zitten. Jammer genoeg was onze kennis van de Spaanse taal te beperkt om vlot conversatie te voeren, wat soms leidde tot misverstanden en hilarische toestanden. We hebben echt genoten van ons verblijf bij de familie Flores. We zullen ze nog lang meedragen in ons hart.”
Miet en Guy

 

“Wij werden zeer vriendelijk ontvangen door Maria-Luisa en haar twee dochters. De andere twee dochters studeren aan de universiteit in Quito. De man des huizes werkt in de bouw en was nog niet thuis. Onze kamer was zeer mooi, ruim en goed onderhouden. Aangezien wij geen Spaans spreken was het zeer handig dat een van de dochters vlot Engels sprak. Eerst gingen wij in het veld, met een sikkel, gras maaien voor de konijnen en de cavia’s. Daarna gingen wij de koeien halen in het veld. Toen toonde de dochter ons de tuin met fruit, groenten en kruiden. Om 19u15 was het diner klaar en konden wij aan tafel samen met de familie. Heel lekker. Er stond nog een restant van de hoofdschotel op het gasvuur, want vader moest ook nog eten als hij thuiskwam rond 20u30. Maar de kat des huizes dacht daar anders over en kroop in de pot want zij moest ook nog eten. Of er nog iets overbleef voor de vader is onbekend. Wij hebben nog wat nagepraat en hebben daarna heerlijk geslapen. Het ontbijt was prima in orde. Wij namen afscheid en zijn weer een unieke ervaring rijker.“
Paul en Vera.

 

“Charmante mensen, die indigenas! Tenminste ons gastgezin. Onze huisvesting was prima. De rommel in het huis van ons gastgezin te veel om te kunnen negeren. De ‘convivencia’, een begrip dat we bij de Europese B&B’s amper kennen, is een goed idee. Wij plukten en dopten erwtjes die we daarna gecombineerd met rijst en andere groenten lekker mochten verorberen, samen aan tafelmet ons gastgezin. In het kader van de convivencia bood Lieve na het eten aan om te helpen bij de afwas. De afwas was er niet helemaal een naar onze normen. Er werd amper water gebruikt, geen detergent, wel vloeibare zeep. Geen afdroog, alles werd in een vakje geplaatst om te drogen. ’s Morgens bij het lekkere ontbijt nog zo’n vaststelling – in feite een detail – waar een Europeaan op afknapt. Met het eigen koffielepeltje, dat nu en dan afgelekt werd, moest elkeen ook suiker en confituur uit hun respectievelijke potjes opdiepen. Het was een aangename ervaring, al moeten de gastheren nog wat schaven om elke Westerse toerist te kunnen overtuigen.”
Herman en Lieve

 

Morgen trekken we het Amazonegebied in om het gemeenschapstoerismeproject van CORDTUCH-partner Ricancie te bezoeken. Omdat de rust en stilte van het tropisch Amazonewoud niet samengaat met internet, zullen we niet bereikbaar zijn tot maandag. Onze eerstvolgende post mogen jullie dus pas dinsdag verwachten. Tot dan!

DAG 3 ( Donderdag 17 mei)

Na het ontbijt van 7.30 uur was het verzamelen geblazen voor het vertrek met de bus naar Otavalo. Bij sommigen weegt de hoogte (2850m) toch stilaan door.

Quito uit geraken neemt wel drie kwartier in beslag, maar eens op de Pan-Americana richting noorden gaat het al vlotter. De Pan-Amerikaanse snelweg (eufemisme) loopt door heel Amerika, van het noorden van Alaska tot het zuidelijkste punt van Argentinië (Ushuaia). De kronkelende rit door het Andesgebergte, met zijn fel geërodeerde toppen en zijn voortdurende hoogteverschillen en dieptes, is bij momenten adembenemend.

Bij een onverwachte stop stelde een vriendelijke man zijn huis open. Hij stond toe dat we van op zijn achterterras foto's namen van de lagune aan de voet van de Taïta Imbabura, een van de vele vulkaantoppen uit de regio, met zijn eigen legendes. Op de vruchtbare hoogvlakten worden snijbloemen gekweekt voor de export.

In Otavalo werden we begroet door de directeur van Runa Tupari, de plaatselijke touroperator die ons de doelstellingen van zijn organisatie voorstelt: ontmoeting met de inheemse bevolking en bevorderen van de plaatselijke initiatieven voor toerisme en de ambachten.

De wandeling naar de Peguche-watervallen viel letterlijk in het water omdat de organisator voorrang gaf aan het bezoek aan lokale initiatieven. Voor de inheemse bevolking hebben deze watervallen een belangrijke religieuze betekenis.

Het bezoek aan een muziekinstumentenbouwer (panfluiten, etc...) en een atelier waar Ecuadoraanse vrouwen juwelen maken van Tagua was zeker een interessant alternatief. Tagua is de pit van de palmboomvrucht die, bewerkt, op ivoor lijkt. De panfluitmuzikanten die we thuis op onze markten en winkelstraten zien, komen veelal uit Otavalo en zijn te herkennen aan hun typische lange gevlochten staarten.

We lunchten in een plaatselijke eetgelegenheid die normaal wordt gebruikt bij gezamenlijke initiatieven van de dorpsgemeenschap op het veld of bij feesten. Tijdens de terugtocht bezochten we in Cotacachi de plaatselijke markt, met als specialiteit de lederwaren. 

 
De slotrit werd uiteindelijk ingezet om inhoud te geven aan de oorspronkelijke bedoeling van deze reis: ons in te leven in het dagelijks doen en laten van de plaatselijke bevolking. We werden om beurt per koppel gedropt in landelijke gezinnen en brachten de rest van de dag samen door in intens contact met hen.

Guy en Miet (Neos Tongeren)

 

 

 

Bij Neos Malle en Neos Provant neem ik wel eens een leidende rol op mij. Nu lijd ik en ik ben niet alleen! Is het de hoogte die een aantal onderons parten speelt? Wij landden gisteren in Quito op 2.800 meter hoogte. Was de overgang van de kunstmatige drukcabine van het vliegtuig naar de ijle lucht te plots? Gaan we ons kunnen aanpassen? ‘Even afwachten, morgen zal het wel beter gaan!’ Zo troostte mijn moeder me vaak toen ik kind was. We zullen maar vertrouwen op haar raad.

 

Deze voormiddag bezochten we ‘Mitad del Mundo’. Op voorhand werd ons gezegd: ‘dat is het Bokrijk op de evenaar’. Van Bokrijk was er geen spoor, maar we stonden wel op de evenaar die de wereld als het ware doormidden snijdt. De zon pal in het zenit! Er werd dus heftig gesmeerd om rodekreefttoestanden te voorkomen.

 

Na de lunch een wandeling door het historisch centrum van Quito. Die wandeling verklaarde ons waarom Quito tot het Werelderfgoed van de Unesco behoort. Prachtig, soms overweldigend zoals al dat goud in de kerk van ‘la Companía de Jesus’. Of die indrukwekkende pleinen vol impressionante gebouwen uit de Spaanse tijd. Olmedo en Miguel-Ángel huurden vandaag lokale gids Antonio in die ons in het Engels door de geschiedenis van Ecuador loodste. Heerlijke verteller die Antonio, rustige man en … competent tot in het zevende knoopsgat.

 

Een gids ook die buiten de traditionele lijntjes durfde te kleuren. Van een waterstop – neen, niet wat je denkt, maar wel om water te kopen – profiteerde hij om bij een plaatselijk kraampje een hele uitleg te geven over allerlei groenten en fruit: naranjilla, pepino dulce, zapote, babaco, granadilla, boomtomaat, … En in Quito speelde hij het klaar ons onverwacht binnen te loodsen bij de restauratiewerken van de 42 schilderwerken in de kloostergang van de kerk van San Augustín. Zo weten we nu hoe zo’n restauratie uitgevoerd wordt. En daar moet je voor naar Ecuador komen! Een hoogst interessante dag dus. Als het vandaag 1 april was, zou ik alle Neos-clubs durven suggereren om Quito te bezoeken!

 

Tot morgen!

Herman Smolders (Neos Malle)

 

 

Beste Neos-vrienden

Vandaag overheersten twee nieuwsfeiten de internationale pers. Enerzijds de machtsoverdracht van Nicolas naar François in het Elysée, anderzijds de afreis van onze Neos-delegatie naar Ecuador.

Johan en Miet (Neos Kinrooi), Paul en Vera (Neos Schilde), Milène en Francine (Neos Genk), Guy en Miet (Neos Tongeren), Trees (Neos Kortrijk), May (Neos Hoogstraten), en Lieve en ikzelf (Neos Malle) vormen samen de Neos-delegatie die 2 weken lang kennis mag maken met CORDTUCH en haar partners.

Onze delegatie wordt vanuit Trias begeleid door Ecuador-specialist Jeronimo (beter bekend als Jeroen) en vanuit Neos door de vlot Spaans sprekende Sarah.

Om 4.30u deze ochtend was het verzamelen geblazen in Zaventem. Eric Bradt, onze motiverende nationale secretaris, toonde zich deze ochtend héél, héél vroeg als een galante baas van Sarah. Jette ligt niet bepaald op de weg van zijn thuisbasis naar Zaventem, en toch pikte hij met een grote omweg onze Neos-projectverantwoordelijke op. Wij, Neos-reizigers, waren geraakt door deze sympathieke geste, maar zeker ook door Eric zijn fraaie uitwuifmanoeuvres.

Na een groepsfoto in de vertrekhal van Zaventem waren we dan eindelijk klaar om op het vliegtuig te stappen. In Schiphol verscheen, tot verbazing van velen, Margarita, die vorig jaar ook lid was van de CORDTUCH-delegatie die ons kwam bezoeken. De 10 uur durende vliegtuigreis verliep, zoals trouwens de meeste Neos-reizen, voorspoedig. Wat werden we in de watten gelegd door de hulpvaardige KLM-stewardessen!

Om 21.20 uur Belgische tijd kwamen we vermoeid aan in Quito. Hier was het dan pas 14.20 uur. Gelukkig werden we opgewacht met een busje door onze gidsen Miguel Angel en Olmedo. Ook deze laatste was voor sommigen een oude bekende van het tegenbezoek in december vorig jaar. Het weerzien was dan ook erg hartelijk!

Van de luchthaven ging het rechtstreeks naar ons hotel. Naast een knap hotel biedt Quito ook nog heel behoorlijke restaurants. We sloten de dag af met een hele lekkere maaltijd en dronken daarbij aardbei- en andere sappen (vruchtensap is de nationale drank in Ecuador). Maar dan nu platte rust! Want er staat ons nog heel wat te wachten.

Tot morgen!

Herman Smolders (Voorzitter Neos Provincie Antwerpen en Neos Malle)