TWEEDAAGSE UITSTAP NAAR LUIK MET NEOS 

https://photos.app.goo.gl/rh2Kq8gpU2WZ2Y4J7

Begin april bezochten we met NEOS Kluisbergen, gedurende twee dagen, de stad Luik. De uitstap werd georganiseerd door NEOS bestuurslid Christine Vermast. In het dagelijkse leven de echtgenote van de superpopulaire, bijna heilig verklaarde, bekende Kluisbergenaar dokter Jan Gevaert. Christine beschikt over een uitmuntend organisatievermogen en dat bleek, bij deze, nogmaals. Want de reis was vooraf perfect uitgestippeld en verliep zo vlot als de balletjes van de Nationale Loterij. We moesten ons alleen zorgeloos laten meedrijven op het enthousiasme en geboren leiderschap van de reisplanner.

We trokken naar Luik met het openbaar vervoer en gelukkig bleek dat de drie dozijn aanwezige NEOS leden nog voldoende helder van geest en fit van lijf waren om de haastig happende schuif- en klapdeuren van trein en tram te overleven. Iedereen rolde nog vrolijk zijn valies achter zich aan, toen we in het hotel aankwamen. Een prachtig hotel, trouwens, met alle luxe en comfort. Het was ondertussen al middag en we werden verwelkomd met een heerlijke lunch. Aperitief, voorgerecht, dessert en koffie inbegrepen. Mijn tafelgenoot die ik, om zijn anonimiteit te garanderen, Luc zal noemen begon echter, bij het zien van het hoofdgerecht,  zenuwachtig op zijn stoel heen en weer te schuiven… Het waren asperges op Vlaamse wijze (ja, ja in het hartje van Wallonië…) met spaghetti. Niets aan de hand zal je zeggen, ware het niet dat er naast het bord alleen een lepel en een vork lagen (zoals een Italiaan spaghetti hoort te eten…). Terwijl Luc gewoon was om spaghetti met een mes aan te vallen. Mits een snelcursus maakte ik hem duidelijk hoe het moest met de aanwezige ingrediënten. Maar nadat er stevig wat Vlaamse aspergesaus in het rond werd gesmost probeerde Luc een andere strategie. Hij sneed de slingers met zijn lepel… Op het ogenblik dat ons hoofdgerecht al bijna verteerd was slaagde Luc erin de laatste sliert in zijn mond te proppen… Het dessert erna heeft hem dubbel gesmaakt!

De rest van de tweedaagse werden we opgevangen door een schitterend vertellende gids. Zijn accent verraadde dat hij van Limburg afkomstig was. Hij spekte zijn verhalen met tal van interessante anekdotes. Op een bepaald moment wees hij ons op een schilderij van Jheronimus Bosch. Daarop stond een dokter afgebeeld met een omgekeerde trechter op zijn hoofd. Als een dergelijk individu aan mijn deur zou staan om zich te presenteren als dokter, dan zou ik lichtjes argwanend worden. Maar in de Middeleeuwen lieten de mensen zich door deze ‘chirurgen’ in de schedel boren om ingebeelde stenen uit hun hoofd te verwijderen.

Volgens diezelfde gids zouden Luikenaren keikoppen zijn met een hart van goud. En ik kan dat beamen, want op een bepaald moment zorgde mijn ferm uit de kluiten gewassen prostaat voor een overmatige druk op mijn urineblaas. Onopvallend een boom opzoeken was geen optie, want we bevonden ons in het centrum van Luik. Ik sprintte dan maar het eerste,  beste café binnen met de vraag of ik naar het WC mocht en dat werd mij, met de glimlach, GRATIS toegestaan!! Een lesje in gastvrijheid…

De laatste namiddag bezochten we het station van Luik. Een prachtige, futuristische constructie, maar tevens ook een megalomaan project dat een veelvoud heeft gekost van wat aanvankelijk was begroot. Opnieuw speelde mijn prostaat mij parten, maar daar moest ik wel 1,25 euro betalen. Ik had zin om aan de ‘meneer pipi’ te vertellen dat ik, via de Federale Belastingsdienst, medesponsor was van dat luxegebouw en ik het zou waarderen als ik gratis mocht plassen, maar mijn ietwat te gebrekkig Frans heeft mij ervan weerhouden.

Via een, door Christine Vermast, gereserveerde treinwagon zijn we gezond en wel terug thuis geraakt. Daar restte ondergetekende en echtgenote nog een autoritje naar Frasnes-lez-Anvaing om er hondlief op te halen die ook een tweedaagse ‘vakantie’ in Wallonië achter de rug had… Hij zag er evenwel dolgelukkig uit omdat hij opnieuw Vlaams kon blaffen…