De psychologie van het ouder worden

‘Iedereen wil oud worden, niemand wil oud zijn’. Een uitspraak die veelbetekenend blijkt, zeker als het eenmaal zover is. Want de lichamelijke beperkingen, het verlies van de werkkring en de status daaraan verbonden, het vooruitzicht vroeg of laat een stuk autonomie te moeten opgeven: allemaal factoren die met oud worden gepaard gaan. En dan hebben we het nog niet over de dreiging van dementie of Alzheimer.

Maar al hoeven we die context niet te minimaliseren, senioren in de samenleving hebben nog wel degelijk een rol te vervullen.

Eén van de voorwaarden: zich aanpassen, de eigen ‘uitgangspositie’ in het verouderingsproces realistisch evalueren en zich daarnaar gedragen. De eeuwige jeugd nastreven is daarbij te hoog gegrepen.

Wat overblijft – en dat is de kern van zijn betoog – noemt ouderen-psycholoog Luc Van de Ven ‘ontwikkelingstaken’.

De voorbeelden daarvan zijn niet ver te zoeken en niet eens sensationeel te noemen.

Individueel zullen die sterk verschillen. Wie zich kan uitleven met muziek maken, heeft daar nu meer tijd voor, wie zijn expressiviteit in tekenen,  schilderen of potten bakken een plaats wil geven, niet aarzelen.

Breder, toenemende aandacht voor familie en vriendenkring, ook

voor de eigen straat en het dorpsgebeuren, blijvende sportieve of culturele inzet in verenigingen allerhande: participeren als remedie tegen dé boosdoener die het seniorenleven bedreigt, eenzaamheid.

En nog ruimer: blijvend het aanbod volgen aan concerten, toneel-voorstellingen en film, ook als we daarvoor – met het openbaar vervoer - naar elders moeten.

Samenvattend: aansluiten bij een NEOS-club is een goed begin!